و بدين‌گونه از گذرگاه اين اسماء راه براى پيدايش كثرت گشوده گرديد و درياى خروشان وجود به سوى مراتب نفس الامر و عوالم واقع در زنجيرهء پيوسته و پيچيدهء موجوديت سرازير شد ، بدان‌سان كه بنياد عدم را در مرتبهء موجوديت خاص اشيا از بيخ و بن براندازد و نشانى از عدم در هيچ كنجى از جهان نگذارد - مگر عدمهاى نسبى كه هماره در افت و خيز فيض نمودار شده و به تدريج بطور پيوسته در حال از ميان رفتن‌اند - . در پايان اين مقال مباحثى از استاد آشتيانى - كه در اين زمان به حق استاد يگانهء اين فن است - از مقدمهء مشارق الدرارى - و بعضا از برخى افاضات پراكندهء ايشان - در اينجا مىآوريم كه « ختامه مسك » باشد و اين مقدمه را به پايان مىرسانيم . در مقدمهء مشارق الدارى گويد : هر سالكى در مقام سير معنوى مناسبت خاص با هر اسمى از اسماء الهى دارد و اسماء الهى متجلى در سالكان در هر موطن و حال از احوال متلوّنه و مقامات متمكّنه و اوقات متحوّله و متجدّده ؛ حكمى و اثرى خاص دارد و از براى هر شخص قوانينى مضبوط و اصولى خاص و متمايز موجود است ، و از اين موازين و قواعد ( كه توسط استاد فن القا مىشود ) سالك بين انواع و اقسام فتح و علوم شهودى و لدنّى و القاآت و واردات و تجليات فرق مىگذارد و القاآت درست و نادرست را از يكديگر تميز مىدهد . و پس از عبور از مراتب نفسى و ظهور به كمالات روحى و قلبى ؛ به مقام فتح قريب مىرسد ، و پس از اتصاف به كمالات روحى و قلبى و ظهور مقام ولايت و كسب وجود حقانى و نيل به تجليات انوار اسماء الهى كه مزيل و مفنى صفات روح و قلب‌اند و منشأ ظهور كمالات سرّى ، به مقام فتح مبين مىرسد . و پس از سير در اسماء الهى و تحقق به مقام جمعى اسماء و نيل به مقام تمكين تام ؛ مهيّا از براى قبول تجليات ذات مىشود و بىپرده و حجاب حق را مشاهده